Το δεύτερο ήρθε όταν μπήκα στο αυτοκίνητο ως συνοδηγός. Εκατοντάδες αυτοκίνητα, οδηγοί σε ετοιμότητα, πεζοί παντού διεκδικούσαν το τελευταίο εκατοστό για να μπορούν να περάσουν χωρίς να αγγίξουν τον διπλανό τους, χωρίς να ξεστομίσουν βρόμικη λέξη απλά κορνάροντας ανελέητα προσθέτοντας τη μουσική υπόκρουση σε αυτή τη μοναδική αυτορυθμιζόμενη χορογραφία δρόμου, όπου ο ικανότερος τελικά φτάνει στον προορισμό του γρήγορα. Δημιουργικότητα και αποτελεσματικότητα.
Το ταξίδι ξεκινά οδικώς από το Κάιρο με τελικό προορισμό το Ασουάν. Φίλος αιγύπτιος όταν του ζητήσαμε την γνώμη του για ένα ταξίδι δρόμου, μάς κοίταξε αμήχανα «Δεν έχω ακούσει να το έχει κάνει κάποιος. Ωστόσο, πέρα από τη γλώσσα, άλλο πρόβλημα δεν θα συναντήσετε στο δρόμο σας.» Τελικά ούτε η γλώσσα ήταν εμπόδιο για να επικοινωνήσουμε με τους ανθρώπους και να μας χαρίσουν ένα πλατύ χαμόγελο, όταν τους λέγαμε «yunan». Στους μεγάλους εθνικούς δρόμους που ενώνουν το Κάιρο με το νότο θα δεις ελάχιστα αυτοκίνητα. Οι Αιγύπτιοι σπάνια οδηγούν τόσα χιλιόμετρα για να φύγουν από την πόλη τους κι οι τουρίστες των πακέτων πετάνε από το ένα σημείο στο άλλο. Σύντροφοί μας στο ταξίδι φορτηγά φορτωμένα εμπορεύματα, κάποια σταματημένα στην άκρη του δρόμου με το παραδοσιακό τραπεζάκι που άνοιγε για να φιλοξενήσει το κολατσιό ή τον ίδιο τον οδηγό που έπαιρνε έναν υπνάκο.
Ο δρόμος μας ακολουθούσε την παραλιακή γραμμή του κόλπου του Σουέζ , σκοπός μας ένα δρομάκι πονηρό που θα μας πήγαινε σε κάποια απόμερη παραλία για να βουτήξουμε στην θάλασσα. Ωστόσο, μάλλον οι εξερευνήσεις και το θαλασσινό μπάνιο δεν αποτελούν μέρος της νοοτροπίας της χώρας, οπότε παραμείναμε στον κεντρικό με σύντροφο το άνυδρο σεληνιακό τοπίο της ερήμου.
Πρώτος σταθμός το Λούξορ, το οποίο αν και προσελκύει όλους τους τουρίστες που φτάνουν στην Αίγυπτο διατηρεί την αυθεντικότητά του με προχειροφτιαγμένα σπίτια, άντρες με τα καφτάνια τους, γυναίκες με όλη την απαραίτητη κάλυψη της θρησκείας να μάς παρατηρούν αδιάκριτα μέσα από το ασφαλές δικτάκι της μπούργκας τους και παιδάκια, πολλά παιδάκια ξυπόλητα να παίζουν ανέμελα στους χωμάτινους δρόμους που διέσχιζαν τις φυτείες με τις μπανανιές. Σε ένα τέτοιο σκηνικό μείναμε για δύο μέρες τόσο για την εξερεύνηση και τους ανθρώπους που μας φιλοξένησαν, αλλά και για το υπέροχο ταρατσάκι που έβλεπε το Νείλο, τα μπανανόδεντρα και στο βάθος την Κοιλάδα των Βασιλέων. «Insallah» μας ευχήθηκε ο φύλακας έξω από τον σκονισμένο τάφο του μακαρίτη του Τούτι μεταφέροντάς μας την σοφία της Ανατολής: λίγα πράγματα μπορούμε να ελέγξουμε πραγματικά, οπότε «μακάρι ο Θεός να δώσει να γίνει αυτό που θέλεις».
Ο Θεός στην Αίγυπτο είναι παντού: στον δρόμο με τα τζαμιά και τους ιμάμηδες στους μιναρέδες, στις υπηρεσίες που κλείνουν για λίγο την ώρα της προσευχής, στα ταξί που οι περισσότεροι οδηγοί ακούν το κήρυγμα του ιμάμη. Με διαφορά, αλλά από κοντά κι οι Κόπτες της Αιγύπτου τελευταίοι φύλακες μιας μακραίωνης ιστορίας, που όταν κατάλαβαν ότι είμαστε έλληνες μάς απάγγειλαν συνωμοτικά κομμάτια ολόκληρα του Ευαγγελίου στα αρχαία ελληνικά. Σε κάτι τέτοιες περιοχές η Ορθοδοξία γίνεται επανάσταση και πρέπει να είσαι έτοιμος για τις συνέπειες. Θυμάμαι ένα αναστάσιμο βράδυ στην Κωνσταντινούπολη στην Αγία Ειρήνη με πόση διακριτικότητα ο παπάς ανήγγειλε την Ανάσταση για να μην προκαλέσει τους εύφλεκτους παρευρισκόμενους Τούρκους. Έτσι και στην Χουργκάντα στην κοπτική εκκλησία Μεγάλη Παρασκευή δείξαμε όλα τα διπλωματικά μας έγγραφα για να τους πείσουμε πως είμαστε επισκέπτες κι όχι ταραξίες. Δίπλα στους παλιούς Θεούς ξανα-γεννιέται κι ένας παλιότερος ο Διόνυσος και οι Αιγύπτιοι κάνουν τα πρώτα τους βήματα και στην οινοποιία με εύγευστες προτάσεις.
Τελευταίος σταθμός το Ασουάν του Νείλου, των κρουαζιερόπλοιων, του ευρωπαϊκού μαζικού τουρισμού. Γνώριμες εικόνες των ντόπιων όλων των ηλικιών που κυνηγούν τους τουρίστες για να τους προσφέρουν βασιλικές υπηρεσίες με αντάλλαγμα λίγα ευρώ. Ο ευρωπαίος εδώ αισθάνεται κροίσος, αν δεν κάνει το λάθος να ρωτήσει ποιος είναι ο μισθός, όταν υπάρχει, ή πόσα παιδιά πηγαίνουν σχολείο και ολοκληρώνουν μια βασική εκπαίδευση και δεν ξεκινούν από πολύ νωρίς να μαθητεύουν στο «σχολείο της ζωής», όπως λένε οι ντόπιοι και το οποίο έχουν σε μεγάλη εκτίμηση.
Ο μικρός χώρος της εφημερίδας φιλοξένησε λίγες εικόνες και σκέψεις από το ταξίδι. Σκόπιμα έμειναν έξω οι αρχαιολογικοί χώροι, τα μουσεία, οι αγορές, όλα αυτά που εύκολα μπορεί να βρει κανείς ως πληροφορία ή ως εικόνα. Το άρθρο εστίασε στο προσωπικό βίωμα του τόπου, ωστόσο κάθε ταξίδι δεν είναι μόνο γνωριμία με τον τόπο, αλλά και με τους ανθρώπους, διαφορετικά η εμπειρία είναι μισή, ανολοκλήρωτη. Ίσως, σε κάποιο επόμενο φύλλο, ποιος ξέρει; Insallah!